บทที่ 1329

คนที่พูดคือเมิ่งเจิ้ง

ใบหน้าของเขามืดครึ้มและเต็มไปด้วยความโกรธ คิ้วขมวดเข้าหากัน และทั่วทั้งร่างกายแผ่รัศมีแห่งความโกรธออกมาอย่างผิดปกติ

เขาขัดจังหวะการสบถด่าของเมิ่งว่านชิง เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเผยให้เห็นสีหน้าอันน่าสงสารและอ้อนวอน “พี่! พี่ช่วยหนูด้วย! ฉินหยูเหยาใส่ร้ายหนู! ปิ่นปักผมอันนี้ไม...